شمرده نمىشود . دنيا هميشه به من دشمنى و مصيبت نشان ميدهد آن هم چه دشمنى و مصيبتى ! منهم شكيبائى نشانش مىدهم ، آن هم چه شكيبائى و صبرى ! ) اين دو بيت نيز از اوست : ركبت طرفى و اذرى دمعه اسفا * عند انصرافى منهم مضمر الياس و قال : حتام تؤذيني ، فان سنحت * حوائج لك فاركبنى الى الناس ( يعنى : وقتى كه سوار شدم و بادرونى پر از نااميدى ميخواستم از آنان رو بگردانم و بروم ، اشكم از فرط غم و اندوه جارى گرديد . ولى او گفت : « تا كى مرا آزار ميدهى ؟ اگر از رفتن چشم بپوشى به تو نيازمنديم . » و با اين سخن ، مرا به سوى مردم بازگرداند . ) ابو المظفر در اصفهان وفات يافت و او از نسل پسر عنبسة ابن ابو سفيان بن حرب اموى بود . درين سال ، در ماه شوال ، ابو بكر محمد بن احمد بن حسين چاچى ، فقيه شافعى ، درگذشت . او از ابو بكر خطيب و ابو يعلى ابن فراء و ديگران حديث شنيده و در نزد ابو عبد الله محمد بن كازرونى در ديار بكر و ابو اسحق شيرازى در بغداد ، و ابو نصر بن صباغ فقه خوانده بود . او در سال 427 هجرى قمرى به دنيا آمده بود . درين سال ، همچنين ، ابو نصر مؤتمن ابن احمد بن حسن ساجى ، حافظ مقدسى ، جهان را بدرود گفت . او بسال 445 هجرى قمرى تولد يافته بود . احاديث بسيار ميدانست و در روايت حديث مردى موفق بشمار ميرفت . در نزد ابو اسحق نيز فقه آموخته بود .